Van waarzegsters, stokoude theaters en nog veel oudere tempels…

Onderweg weer. Er zijn nog een paar dingen te zien voor we Peleponessos verlaten en via Athene het noordelijke deel van Griekenland gaan verkennen. En een van die dingen is het antieke Epidravos; een echte must-see als je in Griekenland bent schijnbaar. Ooit een van de eerste ziekenhuizen van de Grieken, nu vooral beroemd vanwege het in de achtertuin van dat ziekenhuis gelegen theater. De oude Grieken combineerden beter worden van het lichaam met het voeden van de geest, dus hadden ziekenhuizen of kuuroorden allerlei vormen van ontspanning; zo ook hier. Nu is dat theater nog vrijwel in nieuwstaat en resteert van het ziekenhuis niet meer dan een berg stenen met wat stukken tempel her en der, dus snap je ook waarom de meeste mensen hier komen. Het theater is niet alleen uniek vanwege ‘dat het er nog is’, maar ook vermaard vanwege zijn akoestiek.

Die is zodanig goed dat je, ook op de bovenste rij, precies schijnt te kunnen horen welke acteur daar beneden in de verte het papiertje verscheurde, de lucifer afstak of wie wat fluisterde. En inderdaad, dat klopt; we zagen het in tien minuten minimaal 6 toerguides achter elkaar demonstreren. Overigens is de rondgang langs de resten van het ziekenhuis, waar een combinatie van geneeskunst, frisse buitenlucht en goddelijke tussenkomst voor genezing konden zorgen, best de moeite waard. De omliggende gebouwen (receptie, winkeltjes, hotel, badhuis, waterreservoirs) en de in het museum tentoongestelde opgravingen laten je goed begrijpen hoe het genezingsproces en alles eromheen tewerk ging.

Vanaf Epidavros rijden we naar Korinthe; onze laatste stop aan zee voor we een paar dagen, tegen beter weten in eigenlijk, de hitte van Athene opzoeken. Korinthe ligt helemaal in het noorden van Peloponnesss, en is al belangrijk in Griekenland sinds de oudheid. Dat komt door de strategische ligging aan de Isthmus, het stukje land wat de Peloponnesos met het vasteland in het Noorden verbindt. En dat het een welvarende stad was, met veel monumentale gebouwen, kán je zien in de ruïnes van Korinthe….. die wij even overslaan. De zee in! Waar allerlei wegen over die Isthmus dus noord en zuid met elkaar verbinden, loopt er van west naar oost een kanaal dwarsdoorheen. Handig; want dat scheelt het hele eind om de Peloponnesss heenvaren namelijk. Dat kanaal ligt er sinds een kleine 100 jaar.

Tot die tijd werd vracht aan de ene kant van het land van een schip gehaald, en overland, via een soort spoorlijn ‘avant la lettre’ vervoerd en aan de andere kant weer op een schip geladen.Nu ligt er dus dat kanaal, bijna 7 kilometer lang en de bruggen op een meter of 70 boven waterspiegel. Redelijk bizar uitzicht heb je vanonder een van de bruggen en leuk om aan één van de uiteindes de schepen tevoorschijn te zien komen.

Dag erna rijden we via de strandweg naar Athene toe, weekend en dus druk langs het water en op de weg. We zien de mooie strandhuizen van rijkere Atheners, maar al heel snel daarna volgt het rommelige van havens, raffinaderijen, scheepswerven en allerlei andere rafelranden.

We hielden er al, voor zover mogelijk, rekening mee; Athene zou warm worden. En dat was het. Heul. Dus een versnelling lager. De eerste kilometers de stad in is dat sowieso niet zo heel moeilijk; er waren blijkbaar meer mensen op het idee gekomen om Athene in te gaan. Het laatste stuk de stad in, langs een weg die kilometers lang alleen maar lijkt te bestaan uit dealers die auto’s in alle verschillende vormen verkopen, repareren of slopen (geruststelling; meer dan de helft van deze sloperijen/garage’s hadden een mercedes-logo op het dak; ‘ons kon iig niets gebeuren’) kwamen we aan op stadscamping Athene (inderdaad, originele naam); een bus en een metro-stopje van het centrum van de stad.

Eerste dag deden we even niet zo veel; we liepen een rondje om de Acropolis heen, eten er een hapje en kletsen tot ver in de nacht met onze nieuwe buren. Een Engels stel dat zich zorgen maakten over het feit dat ze wel erg dichtbij onze camper werden gezet op de verder lege camping, maar vervolgens hun ongewassen bus toch veel te dichtbij laten staan en (met hun zonnebril nog op!) ons bier opdrinken en onze ijsjes opeten. Nee, flauw; het was een heel leuk stel die vanuit Londen via een jaarlang rondje door Europa onderweg zijn naar Bretagne om (wellicht) een camping te beginnen. Leuk om leeftijdgenoten tegen te komen die vergelijkbare dingen meemaken en dezelfde ‘zorgen’ hebben. Hun hilarisch geschreven reisverhalen (lees ook echt hun perspectief op onze ontmoeting) zijn te lezen op thedaywewentto.

Which roughly translated in: That first very hot day in Athens we didn’t do a lot. We walked around the Acropolis, decided against going up there, ate a little something in the touristy Plaka-area and conversed untill late in the evening with our new neighbours. An English couple that while acting worried about being pointed to a campingspace very near us on the almost deserted campground, did park their unwashed van way too close, blocking all of the much, much needed wind, and (with their sunglasses still on!) drank our beer and ate our icecreams.

But offcourse not; …. and as there is no such thing as coincidence; a very nice British couple, like us having left house and jobs, that drive around Europe for a year camped right next ‘door’. We had great fun exchanging travel-ideas, ambitions and general (+ very carspecific) nervousnesses while sampling their Albanian moonshine. H/M: Too bad we’re driving in opposite directions. Until next time on your campsite in Brittany it is (being Dutch expecting a sizeable discount off course)!

Look for their (probably as irregularly updated as ours, but way more hilariously written) travelogues on: thedaywewentto.

De volgende dagen spelen zich dus in de lagere versnelling af; we bezoeken dé sites van Athene, wandelen door leuke buurtjes, liggen een beetje in het park, zien we het Parthenon van heel dichtbij (indrukwekkend, ook al zijn we er met 1000-en anderen), bezoeken het geweldige Acropolis-museum (idem), eten heerlijk en op de dag dat het kwik ineens maar liefst 10 graden daalt naar een graad of 32, verlaten wij de stad weer ;-).

Athene uit gaat vrij soepel via een smalle bergweg waar ook alle vrachtwagens overheen gaan. We verliezen regelmatig de race wie het eerste omhoog geklommen is op de sporadische tweebaansstukken hier. Als we de stad echt uit zijn, zien we zowaar vlaktes. En weilanden; weten we eindelijk waar al dat vlees hier vandaan komt, vanuit het zuiden en de scharminkelige geitjes die we daar zagen iig niet. Het laatste stuk naar de kust is door een stevige bergreeks tussen kust en dat vlakke land; een hele nieuwe bergweg brengt ons naar Itea. Camping is tikje verouderd…maar dat het er vroeger leuk was kan je nog goed zien. Althans, vroeger……ik denk dat ook in 1990, toen de NCRV groepsreis er aan de stickers te zien hun dolle avond hadden, de verf al wat afgebladderd was. Maar goed; zee is koel en wifi doet het een beetje. Dat we dan geen warm water hebben om te douchen vergeven we ze vandaag ;-).

 

One thought on “Van waarzegsters, stokoude theaters en nog veel oudere tempels…

  1. Leuk om jullie op afstand te volgen, klinkt alsof jullie er veel lol in hebben. Ben erg benieuwd naar de verdere route naar het zuid-oosten. Nog een paar lastige landen om tactisch te benaderen! Nog effe een stukje naar hobart. Veel plezier en doe voorzichtig!

Heb je een mening? Of opmerkingen?