Slovenië, Oostenrijk, Duitsland, België en ….. Nederland!

Slovenië dus. Het meest beboste land van Europa schijnt; meer dan 60% van het oppervlak is bos. We zien maar een heel klein stukje van het land, tussen Kroatië en Oostenrijk in, maar dat geeft ons al een prima indruk. Hier komen we nog eens terug. Maar….dan weel in het voorjaar. Zoals we al in Nieuw Zeeland hoorden; dat groene komt van water, en water is er veel in Slovenië; in ons geval in de vorm van regen. Goed, iig een van de zaken die we willen gaan bekijken zijn de grotten van Skocjan, en die zijn overdekt ;-). Nu zagen we al wat grotten onderweg, maar die van Skocjan mogen zeker op het lijstje mooiste! Een van de grootste grotcomplexen ter wereld, met een geheel eigen ecosysteem. Enorme zalen met eeuwenoude stalagtieten/mieten. Foto’s maken werd uitdrukkelijk verboden (copyright dingetje), dus stal ik er een paar van internet…

Na de grotten gaan we onderweg naar Oostenrijk; en dat bereiken we via de Vršič Pass; een geweldige pas met een wat minder prettige achtergrond. De weg is aangelegd door Russische krijgsgevangen om het front te bevoorraden tijdens de Eerste Wereld-oorlog, en er is ook flink langs gevochten.

Langs de weg zijn er her en der begraafplaatsjes, stukjes bevoorradingslijn en een kapel ter herinnering te vinden. Maar, zeker nu de pas niet echt meer nodig is ivm aanleg snelweg, en we de enigen waren die zich vandaag over die 40 kilometer pas heen worstelden, was deze geschiedenis snel vergeten. Prachtige vergezichten weer, haarspeldbochten tot we er bijna duizelig van werden en zowaar eens even geen regen!
Vervolgens reden we Oostenrijk in. En het voelde alsof we niet alleen maar een ander land, maar ook een ander deel van de reis kwamen; het deel van Europa wat we kenden, maar al maanden niet hadden meegemaakt: borden en regels overal. In die eerste paar uur Oosternijk leek het wel of we meer verkeersborden en waarschuwingen zagen dan de maanden ervoor. Niet dat die er niet waren in de andere landen, maar….ze waren wat vloeibaarder zeg maar. Nou ja, zal ook wel weer wennen! Oostenrijk steken we over via zoveel mogelijk gele wegen. Dat wil zeggen; wegen die op de kaart geel zijn. En dat zijn de b- en c-wegen; passen, haarspelden en veel stijgen en dalen. Zo kost Oostenrijk doorkruizen wel een week of anderhalf ;-). We zijn vastbesloten om Carl de laatste paar weken dat we ‘samen zijn’ nog even goed te laten werken! Helaas is de eerste beproeving die we op het programma hebben staan een teleurstelling: we rijden een kleine 1300 meter omhoog naar de Grossglockner, om boven aangekomen een gesloten slagboom aan te treffen. En een kleine 30 cm sneeuw. Nou ja, op sneeuw zijn we ook niet echt voorbereid, dus…maar weer naar beneden glibberen. De dagen erop rijden we vaker in de sneeuw. Gelukkig zijn de watervallen die we onderweg bezoeken nog volledig functioneel; het is wel fris, maar nog niet zo koud in November gelukkig. We beklimmen de Stubenfall, Krimmler en Jungfern… indrukwekkend! Om de spiertjes weer aan te laten sterken doen we een dagje niets in een ultramodern thermencomplex. Zo zijn we de dag erop klaar voor de Zugspitzhorn; op de grens met Duitsland alweer. Het hoogste punt van Duitsland, beklommen vanuit Oostenrijk (met de lift ;-))!
De laatste week zijn we bezig om naar Nederland te rijden. Korte samenvatting? Via de Romantische Strasse met al zijn kastelen, vakwerk en gezellige pleintjes in Zuid-Duitsland naar de Moezel en de Eiffel (waar we nog even heerlijk wandelen) rijden we de Belgische Ardennen in (waar we patat eten!). We deden veel meer hoor, zie de foto’s maar.
En voor we het weten rijden we de grens met Nederland over. Met een dubbel gevoel. Nog steeds wat teleurgesteld in het niet hebben kunnen volmaken van de trip zoals we hem voor ons zagen, maar dolblij met wat we de afgelopen tijd zagen en deden! Boordevol alle indrukken van de afgelopen 6 maanden (ook die net even heel snel samengevatte weken Oostenrijk/Duitsland waren geweldig!). En ook heel leuk om weer even in Nederland te zijn en iedereen te zien. En; met heel veel zin in deel twee van de trip; ons vertrek naar Australië over een week of drie!
Tot in Australië!

Heb je een mening? Of opmerkingen?