Hoşgeldeniz (Turkije dus..)

Laatste paar kilometers Griekenland waren rustig. Heel stil zelfs….op wat bijna onzichtbare legeractiviteit in de bergen en een hele berg ooievaars langs de weg na. En dan zijn we ineens in Turkije; andere taal, andere wegen en andere dieselprijzen. Want; die komt met maar liefst €1.75/ltr wel weer ver boven de laatste prijzen in Griekenland uit. Op naar Istanbul. De weg ernaartoe is niet heel uitdagend; eerst veel akkers en kleine ‘nederzettingen’, vervolgens langs de kust tientallen kilometers lang alleen maar van die time-share/second-home complexen. Verder regelmatig een paard en wagen op de weg  of een trekker met een hele familie erin. Op een kilometer of 20 van het centrum beginnen de eerste buitenwijken van Istanbul; die 17 miljoen mensen moeten allemaal een plekje hebben -> jammer dat al die prefab-torens zo op elkaar lijken.

Naarmate we dichter bij de oude binnenstad komen worden de wegen smaller en de hoeveelheid karren/ scooters/fietsen groter. Lekker chaotisch zeg maar. Maar, op een klein missertje na als de GPS het even niet meer weet tussen al de gebouwen in, rijden we heel soepel naar een parkeerplaats toe. We zetten Carl hier voor een paar dagen met de hoop dat de zon genoeg op de panelen schijnt om het de koelkast een dag of wat te laten blijven doen en lopen met onze boodschappentas met kleren naar het hotel (aanrader: prima plek, aardige mensen; Best Point). Rood van de inspanning (ook al is het maar 100 meter, hé; het is 37 graden!) worden we met welkomstgeschenkjes overspoeld; onze eerste proeve van de fameuze Turkse gastvrijheid (veel zouden nog volgen).

En vervolgens; Istanbul in! Rens met zijn vriendin Linda is nu ook in Istanbul, zijn vakantie in Turkije begint hier, en zijn hotel ligt toevallig om de hoek (hoe verzin je dat in zo’n grote stad!). Dus we gaan eerst even iets eten met zijn vieren. Op een dakterras hebben we een prachtig uitzicht over de Bosporus. Na het eten net voor sluitingstijd de Blauwe Moskee bekeken en een rondje over het plein tussen deze moskee en de Agia Sofia gelopen. daar zouden we nog vaak terugkomen. Een fijne eerste kennismaking zo in Istanbul. Maar; nog wel alleen in het donker gezien…dus; morgen de stad in!

Rens besloot anders. Hij had gelezen over de Princes Islands en de leuke boottocht over de Bosporus daarheen. Dus…dat deden we dan maar ;-). Weer een warme dag vandaag, dus lekker om op het water te zitten. Alleen…dan moet je wel de goeie kant van de boot kiezen (dat is de andere kant van ‘in de zon en uit de wind’). Maar goed, het uitzicht van het water naar de stad is geweldig, de eilanden zijn inderdaad leuk, het geimproviseerde ministrandje aan de Bosporus is  gezellig, en het terras zit, ook met alleen fris gedurende de drooggelegde ramadan, prima.

‘sAvonds in de stad is er nog meer bezoek! Tomas en Laura ‘doen’ een weekendje Istanbul en op hun agenda stemden wij onze aankomst ook af. Geweldig om elkaar weer te zien; en gemakkelijk hoe je de draad oppakt zo na toch al wel 10 weken van huis zijn. We eten wat en lopen weer rondje op het plein. Magisch; deze plek tussen de twee bekendste moskeeen van Turkije trekt nu (midden in de Ramadan) een hele hoop mensen die hier ‘savonds samen het einde van een dag vasten vieren. Leuk soort van spanning is echt voelbaar zo rond kwart over 8. Elk plekje van het plein is bezet door families met kleedjes en tasen vol eten. Langzaamaan beginnen verkopers van zo ongeveer alles, maar in het bijzonder kastanjes, maiskolven, water en kleedjes, zich op te stellen en vinden de laatste mensen een plekje. Klokslag Imam komen al die mensen in beweging, gaan alle tassen/plastic bakjes en vooral waterflessen open en is het vasten voor weer een dag voorbij. Rest van de avond, tot zeker een uur of één ‘snachts, hangt er een feestelijke sfeer; lichtjes overal, kinderen laat op, muziek en heel veel gezelligheid.

Samen met Laura en Tom bezoeken we de volgende dagen de attracties van Istanbul; Hagia Sofia, Topkapipaleis, de Grote Bazaar, de specerijenmarkt en lummelen we wat aan het water. Allemaal even leuk en indrukwekkend, op een prima tempo. Er wordt zelfs bijna een vloerkleed gekocht!

Op maandag ben ik jarig; ik word  wakker met slingers aan het plafond (Veronique werd toch wakker van de imam ;-))! Dan toegezongen door eerst Veronique, dan de kids van Hannes en Miek, Veronique haar vader en mijn ouders ben ik echt jarig! Na het ontbijt doen wij een rondje stad en zoeken een leuke plek om met Laura en Tomas gebakjes te gaan eten. En die vinden we bij Haviz Mustafa….blijkbaar al sinds 1864 hofleverancier. Een gebakskaart zo dik als het telefoonboek (check die vitrine maar), orgastische baklava’s, en een laten we zeggen, ‘dynamisch’ uitzicht over de straat en tramhalte en in de verte de Bosporus. Zo lekker (het gebakje dan hè) dat we ‘smiddags teruggingen om meer te halen! En damn….dan moet het bezoek al weer weg….want alsof we bezoek hebben voelt het toch een beetje. Maar; niet voor we het gezamenlijke deel van mijn verjaardag bij een reuze-toeristisch restaurant onder de Galata-brug afsluiten met een stel biertjes. Tot in India!

Veronique en ik hebben samen nog een middag in de stad en lopen lekker op het gemakje rond. Moeten even een beetje bijkomen van het feit dat we weer samen zijn ;-). Eindelijk eten we dan toch ván, nee…helaas niet bij, de köfte-tent die we al die dagen hadden willen bezoeken; Sultanahmet Köftecisi Selim Usta. Elke keer staat er serieus wel 100 man in de rij buiten als wij er willen eten. En ook vandaag weer; dan dus toch maar de afhaal!

Morgen rijden we hier weg….een korte samenvatting; wat een geweldige paar dagen zo met bezoek en al. Maar ook; wat een leuke stad! Eentje om te onthouden, en om snel weer heen terug te gaan. Nu vooral veel buiten geweest en oudheden bezocht, maar ook de moderne kunst-scene schijnt hier enorm te zijn en…. er kan vast nóg veel beter gegeten worden dan wij nu al deden…. Kan altijd nog! Nu eerst Azië in!

Heb je een mening? Of opmerkingen?