Brindisi – Patras – Akrata; over hoe je 100 kilometer kan rijden in 1 week.

Zo….ruim vier weken in Griekenland geweest. En geen enkele update? Chk; zal wel druk zijn geweest met andere dingen. Maar goed, nu in Turkije zochten we een camping aan een strand, zorgden dat onze typespieren goed konden afkoelen in verfrissend zeewater en schreven de volgende updates.

Eind juni; de veerboot over vanuit Brindisi. Helaas; geen ‘shuffleboard on the lido-deck’ en ‘captains dinner’. Nee, in slaap proberen te vallen met RAI-UNO en gesnurk om je heen (we boekten niet echt op tijd natuurlijk, dus de cabins met seaview waren al vergeven en dan blijft over; slapen met je hoofd op tafel in het restaurant, op dek óf (een klasse hoger maar liefst) een soort plasticleren ‘gemakkelijke’ stoel in een ruimte met de toch wel voorname naam; Pullmann-lounge, wat dubbelt als ‘cinema-lounge’, waar dus een TV uit 1980 in een houten kastje niets anders meer kan dan die RAI-UNO spelshows uitzenden) en eigengemaakte pastasalade als avondmaal en ontbijt (want; we waren, en naar het eruitzag terecht, gewaarschuwd voor de keuken aan boord van de Grimaldi Lines). Maar goed, niet zeuren. Op tijd vertrokken, een vlakke zee, zonnetje op het dek zien ondergaan en opkomen, prima oploskoffie om daarna mee wakker te worden en na 17 uur waren we een hele tijdzone opgeschoven én in Patras, Griekenland! Boot af (veuls te langzaam naar de mening van de Albanese vrachtwagenchauffeur die achter ons stond geparkeerd (want idd; Carl stond tussen zijn Mercedes-maten op het vrachtwagendek)), haven uit, Patras door en de weg op. Twee dingen vallen direct op; 1. van geschreven Grieks snap je helemaal niets (en zeker niet als je kaart in het bekende schrift is, maar de eerste paar borden die je ziet niet) en 2. die snelweg is leeg, eng leeg gewoon, waar is iedereen (1)? Die recessie kan toch niet zo erg zijn dat iedereen thuis blijft?

We rijden een stuk richting Athene over de oude provinciale weg, en wennen zo op het gemakje aan de Griekse rijstijl (inderdaad, we nemen die enkeling die dan wel op de weg is aan voor de norm), bewegwijzering en potverdrie ook aan de Griekse dieselprijs; die net als in Italië een stuk hoger ligt dan in NL. We stoppen in Akrata, en belanden op een nogal winderige plek; 5 meter van de zee. En aangezien het hier een kleine 34 graden is, is een beetje wind niet weg! En die zee…die is blauw, en helder, en zeiden we al; heerlijk koel? En op deze familiecamping, gerund door een supergezellig echtpaar van ongeveer onze leeftijd, met een geweldig klein restaurant en met dat uitzicht wat elke dag weer anders is blijven we uiteindelijk bijna een week. In die week zijn we niet alleen maar balletjes aan het overgooien in zee hoor; we stippelen onze route door de Peloponessos grofweg uit, hebben een busopruimdag, bevestigen eindelijk de in Italië gevonden onderdelen voor het legen van de vuilwatertank en vinden een gat in de uitlaat. Bij de APK in Groningen twee maanden geleden vakkundig gestopt met wat staalvulmiddel, maar nu dan toch uiteindelijk blijkbaar uitgegroeid tot een gat van 30 cm lang en ongeveer de halve diameter van de pijp breed. Naar de garage dus…zal wel wat worden in het Grieks wat wij niet spreken. Maar goed; Manolos (ja, Griekser kan bijna niet toch) de camping baas belt naar de garage in het dorp; die verwacht ons, maar kan ons niet helpen (te hoog voor zijn garage verteld hij in bijna Oxford-engels). Zijn maat een stukje verderop op de berg spreekt dan geen Engels maar vloeiend Australisch en stuurt ons, bij gebrek aan juiste diameter, maar met een belletje vooruit, naar een uitlatenspeciaalzaak 30 kilometer verderop. En die is zo speciaal dat ze binnen een half uur, de uitlaat snijbranden/zagen/lassen/de rest van het systeem vaster zetten én trakteren op thuisgemaakte koekjes incluis, een nieuw stuk uitlaat monteren. 25 euro alstublieft en fijne reis. En warempel; Carl rijdt er een stuk fijner door.

Naast het huishoudelijke en het ontspannende doen we hier ook nog iets toeristiques; we nemen namelijk het rack and pinion-spoorlijntje van Diakofto naar Kalavryta. Treinritjes zijn altijd leuk in andere landen, en zeker als het door de bergen gaat, dus ook deze gaat op het lijstje. Ik kan zo even geen vertaling van dat rack and pinion vinden, maar denk het eerste stukje van een achtbaan, je weet wel dat kt-kt-kt-kt? Nou, op de steile stukken, en die zijn er nogal wat als je op 20 kilometer van zeeniveau naar 700 meter hoogte gaat, wordt de trein geholpen door zo’n tandwielconstructie. En dat is blijkbaar uniek in treinenland, dus trekt naast toeristen ook echte treinspotters! De 23 kilometer duren ongeveer een uur (net zo snel als wij gemiddeld dus ;-)) en voeren door de diepe Vouraïkos-gorge en dan langzaam 700 meter omhoog naar Kalavryta. De aan het einde van de 19e eeuw aangelegde spoorbaan is uitgehakt en getunneld in èn door de rotswand en is precies zo breed en hoog als het treintje nodig heeft. Een prachtig gezicht als de trein zich een bocht doorwringt. In Kalavryta, een beetje slaperig bergdorpje, lopen we een uurtje of wat rond en bezoeken het Kalavryta Holocaust-museum. Vrijwel de gehele mannelijke bevolking van het dorp is als straf voor verzet tegen de Duitse bezetting in 1943 geëxecuteerd, terwijl veel van hun vrouwen en kinderen in het schoolgebouwtje apart werden gehouden om uiteindelijk levend verbrand te hadden moeten worden. In het museum niet alleen korte achtergronden bij het dorpje, met prachtige foto’s uit het begin van de vorige eeuw, en verhalen over haar rol in het verzet en de burgeroorlog volgend op WOII, maar ook interviews op video van enkele van de overlevende mannen, hun vrouwen en (toen nog) kinderen. Helemaal in het Grieks, zonder ondertiteling, maar toch huiveringwekkend. Beetje stil weer teruggelopen naar het station om de terugreis te aanvaarden. Even mooi, maar nu vanaf de andere kant, dus weer helemaal nieuw. Je zal begrijpen dat we hier even van moesten bijkomen. Dus we deden nog een dagje aan het strand en Griekse homecooking van Manolos. Maar, op zaterdag moest het er toch echt van komen, anders zouden we waarschijnlijk het hele zomerseizoen in Akrata staan, we gaan door.

(1) Die lege wegen blijven zo gedurende ons hele bezoek aan Griekenland; alleen als we in de buurt van wat grotere steden komen wordt het wat drukker. Geen idee of het uitzonderlijk is, het rijdt iig prima door zo!

Bekijk alle foto’s uit Griekenland.

Heb je een mening? Of opmerkingen?